site stats
बाह्रखरी :: Baahrakhari
ब्लग
Global Ime bankGlobal Ime bank
समुद्रपारिको तालछेउ भेटिएका हामी 

यता आएपछि एउटा बेग्लै अनुभव भयो । अर्काको देशमा आँखाले नेपाली चेहरा खोजिरहने रहेछ ।

लाग्छ, कतैबाट नेपाली आवाज सुनियोस् । यतै कतै भीडभाडमा कसैले सोधोस्, ‘तपाईं नेपाली हो ?’

‘नमस्कार ! हजुर हो, म नेपाली नै हुँ । म महोत्तरी, जलेश्वरको । अनि, तपाईं कहाँको नि ?’ मैले पनि यसरी सोध्न सकूँ । यसरी हामीबीच कुराकानी होस् ।

Dabur Nepal

तर, क्यानबेरा भित्रिएको दुई सातासम्म यसरी सोध्ने मौका मलाई जुरेन । न त मैले बाटो हिँड्दा नै कसैलाई भेटेँ ।

यी नेपाली नै हुन् कि ! मनले अनुमान गरे पनि सिधै बोल्न नसकिने । कतै अर्को देशका पर्ने हुन् कि ! त्यो डर पनि रहने ।

त्यसो त साँझपख हामी दुवै बुढाबुढी घुम्न निस्किन्छौँ । सिशम भन्छिन्, ‘आज त कसैसँग भेट होला कि !’ तर, सोचेजस्तो कहाँ हुन्छ र !

०००

छोरीज्वाइँ बसेको अपार्टमेन्ट ग्रेजर लेनबाट थोरै पश्चिम एउटा ठूलो पार्क छ, जोन नाइट मेमोरिएल पार्क । मानवनिर्मित जिनेन्डेरा तालको किनारमा अवस्थित उक्त पार्कको छेवैछेउ पैदलमार्ग बनेको छ । त्यहाँ हामी हिँड्दैहिँड्दै निकै परसम्म पुग्छौँ, मौसम अनुकूल हुँदा ।

बीचबीचमा पैदलयात्रुलाई आराम मिलोस् भनेर बस्ने ठाउँ बनाइएको छ । त्यतै पिकनिकमा आउनेहरूका लागि पनि उचित व्यवस्था गरिएको देखिन्छ । हामी त्यहाँको पार्क व्यवस्था देखेर नै दंग पर्छौं । हाम्रो गफगाफको विषय त्यही बन्छ ।

हाम्रो घुमाइको बीचमा पिकनिक मनाउने मैले भेटिनँ । बरु, एउटा कठघराजस्तो ट्रलीगाडीमा खानेकुरा बेच्न राखेको भेटियो ।

आफ्नो जीपले ट्रलीपसल तानेर ल्याई साँझसम्मै पसल चलाएको देखेँ । वरिपरि बसेर खानपान गर्नेहरू पनि भेटिए । रमाइलो लाग्यो, त्यस किसिमको व्यापार देखेर ।

तीनचार दिनअघि, हामी इभिनिङ वाकमा थियौँ । नेपाली भेटिन्छन् कि ! मनले यस्तै सोचिरहेको थियो । मनले त भन्छ, कोही भेटे भीष्म उप्रेतीको पुस्तक ‘तपाईंको पहाड कहाँ ?’ शीर्षकले भनेजस्तै ‘नेपालमा तपाईंको कहाँ ?’ भन्न सकियोस् ।

योपटक भने सिशमले अनुमान गरेझैँ भयो । एकजोडी नेपाली भेटियो, सोही पार्कमा । कुर्ता, सलवार र बाक्लो ज्याकेटमा देखिए पनि यी नेपाली नै हुन् भन्ने स्पष्ट थियो । किनभने, उनीहरू आपसमा कुराकानी गर्दै आइरहेका थिए ।

‘नमस्कार ! तपाईंहरू नेपालबाटै हो ?,’ हामीले एकसाथ बोल्यौँ ।

‘नमस्कार, तपाईंहरू नेपाली नै हुनुहुँदो रहेछ !’

‘हो, हामी जनकपुरका हौँ । काठमाडौं बस्छौं । तपाईंहरू नि ?’

‘हामी स्याङ्जाको । म कृष्ण पाण्डे । यहाँ आएको दुई महिनाजति भयो, छोरीले बोलाएकी थिइन् । बस्न त एक वर्ष बस्ने भनेर आइएको छ । हेरौँ, कति बस्न सकिन्छ ।

‘तपाईंहरू नि ?’

हामीले छोरीज्वाइँले बोलाएको र दुई महिनामा फर्किने बतायौँ । र, कुराकानीकै क्रममा बितेको शनिबार आयोजना गरिएको नेपालीको पिकनिकमाथि चर्चा भयो ।

पाण्डेले आफूहरू समुद्र हेर्न भनेर सिड्नी गएको बताए । उनी भन्दै थिए, ‘यसपटक पिकनिक छुट्यो । अर्कोपटक पनि त होला नि !’

०००

हामी वनभोज कार्यक्रममा सहभागी भयौँ । सहभागिता निःशुल्क थियो ।

अघिल्लो शनिबार एनआरएनएको आयोजनामा एउटा पिकनिक कार्यक्रम भएको थियो । जाऊँ नजाऊँ दोमन गर्दैगर्दै हामी पाँच/छजनाको समूह त्यहाँ पुगेका थियौँ ।

‘नेपालदेखि अस्ट्रेलिया भ्रमणमा रहनुभएका अभिभावकहरूको लागि समर्पित कार्यक्रम’ लेखिएको ब्यानर टाँगिएको थियो, ब्ल्याक माउन्टेन, पेनिन्सुलाको त्यस पार्कमा । छेवैमा मानवनिर्मित ताल टक्क अडिएको थियो ।

एकातिर एनआरएनएको लामो स्ट्यान्डी ठड्याइएको थियो भने बीचमा उल्लिखित विवरणसहितको ब्यानर राखिएको थियो । त्यहाँ आएका धेरैले पालैपालो ब्यानरको अगाडि उभिएर फोटो खिचे । हामीले पनि खिच्यौँ ।

त्यो वनभोज कार्यक्रमलाई नेपालीले नै सञ्चालन गरेका विभिन्न व्यापारिक/व्यावसायिक संस्थाहरूले प्रायोजन गरेका थिए ।

१० बजे बोलाइएको उक्त पिकनिक कार्यक्रममा हामी ११ बजेतिर पुगेका थियौँ । एक सयभन्दा बढी मानिस पुगिसकेका थिए कार्यक्रमस्थलमा । त्यहाँबाट क्यानबेराको प्रसिद्ध टेल्स्ट्रा टावर आँखैअघिल्तिर उभिएको लाग्यो । चारैतिर पहाडैपहाड । त्यसकै बीचमा उभिएको त्यो टावरले ध्यान घरीघरी तानिरहेको थियो ।

पिकनिकको जमघटमा यताउता हेर्न थालेँ, परिचित अनुहार फेला पर्छ कि भनेर । मस्तिष्कले त्यही भनिरहेको थियो र अह्राइरहेको थियो यताउता गर्न ।

अहँ, चिनेको हाम्रै टोलीका पाँच/छजनाबाहेक अरू कोही देखिएनन् । परिचित अनुहार आँखाले स्क्यान गर्दै गरेन । अबको काम भनेको भ्याएसम्म एकापसमा परिचय गर्नु नै रह्यो ।

चौरमै अलिक पर निलो ब्यानर देखियो । लेखिएको थियो– नेपाल अभिभावक समाज एडिसन पार्क क्यानबेरा, अस्ट्रेलिया । सायद यो सहयोगी संस्था थियो ।

त्यही ब्यानरअगाडि उभिएर फोटो खिच्दै गर्दा अरूसँग परिचय हुँदै गयो । कोही बुटवलका, कोही चितवनका । कोही पोखराका त कोही काठमाडौंंका ।

हामी पाँच/छजना भने बारा र महोत्तरीका थियौँ ।

त्यस भीडमा कोसँग परिचय गर्ने कोसँग नगर्ने ! सबैसँग परिचय गरेर पनि साध्य नहुने । त्यसैले जहाँजहाँ जोजो फेला पर्‍यो, त्यसरी नै परिचय हुँदै गयो । 

मैले आयोजकमध्येका एक प्रज्वल भण्डारीलाई फोन गरेँ । उनीसँग भेटघाट गरौँ, केही कुरा पनि गरौँ भन्ने लागेर फोन गरेको थिएँ । तर, उनी व्यस्त थिए । फुर्सद भएपछि फोन गर्छु भने ।

नेपाली अभिभावकहरूको भीड बढ्दै गयो । एकदुई सय गर्दै पिकनिकमा आउनेहरूको संख्या बढ्दै गयो । पछि आयोजक समितिका विक्रम सुवेदी जानकारी गराउँदै थिए, करिब साढे पाँच सयको हाराहारीमा उपस्थिति रहेको । सायद प्रज्वलले त्यसैले पनि फोन गर्न सकेनन् । त्यो भीडमा मैले पनि फोन गर्नु उचित ठानिनँ ।

त्यो जमघटमा गोठाटारका बालमुकुन्द श्रेष्ठसँग भेट भयो । उनी निस्फिक्री रमाइला रहेछन् । मेरा आत्मीय मित्र बालमुकुन्द (बाले)लाई सम्झाए । बाले पनि त्यस्तै रमाइलो छ । नामसँगै स्वभाव पनि मिलेको मलाई लाग्यो ।

सोचेँ– बीचमा केही कार्यक्रम होला । तर, तत्कालै कुनै कार्यक्रम भएन । आयोजक सदस्यहरू चिया, खाजा र खानाको प्रबन्धमा जुटिरहेका थिए ।

परिचित अभिभावकहरूको आफ्नोआफ्नो समूह बन्यो । कोही दोहोरीमा रमाउन थाले । र, त्यही दोहोरीमा अरू पनि मिसिँदै गए ।

अन्डा, चना, पाउरोटी र चियाबाट सुरु भएको खाजापछि फलफूल खानेहरूका लागि त्यसै किसिमको व्यवस्था गरिएको थियो । एकातिर कोक, स्प्राइट र जुस खानेहरू पेयका साथ थिए ।

त्यहीँ भेट भए, पाका उमेरका केशव पराजुली । उमेरले ७५/८० पुग्न लागे कि ! चितवनतिरका उनी केही वर्षदेखि यतै रहेछन् ।

छोराछोरी सबै यतै भएकाले लामो समयदेखि उनको बसोबास यतै रहेको उनी भन्दै थिए । आफ्ना नातिनातिनासँगै पिकनिकमा आएका उनी पनि रमाएका थिए ।

त्यहीँ भेटिए, एक अर्का पोखरेली मित्र । उनी केही दिनअगाडि मात्रै क्यानबेरा आइपुगेका रहेछन्, हामीजस्तै ।

पिकनिकमा आफ्नै किसिमको रमाइलो थियो । कोही दोहोरीमा रमाएका थिए त कोही तासमा । कोही तालतिर घुम्दै थिए भने कोही परिचय गर्दै गफगाफमा व्यस्त थिए ।

एकजना अभिभावक भन्दै थिए, ‘यो तालमा बोटिङ गर्न पाएको भए झनै रमाइलो हुन्थ्यो ।’

पक्कै रमाइलो हुन्थ्यो । समूहसमूह बनाएर सबै ताल भ्रमणमा रमाउँथे ।

अपराह्न ३ बजेतिर खानाको समय भएको जनाउ दिइयो । सबै खानाको लामामा बसे । कोही चोखो खाने पनि थिए । तिनका लागि फरक व्यवस्था थियो । जे होस्, कार्यक्रममा आयोजक सदस्यहरूले स्वादिलो खाना खुवाए । पेट त भर्‍यो, तर मन भरिएन भनेजस्तै भयो ।

पिकनिकमा जब खानपानको कार्यक्रम सकियो, त्यसपछि सुरु भयो आयोजक संस्थाको कार्यक्रम ।

यही कार्यक्रम खाना खानुभन्दा अगाडि गरेको भए राम्रो हुने मेरो मनले भन्दै थियो । त्यसो गरिएको भए आयोजक संस्थाका अधिकारी तथा अन्य सहयोगीहरूसँग पछि भेटेर कुराकानी गर्न सकिन्थ्यो । तर, त्यसो हुन सकेन ।

विक्रम सुवेदी आयोजक संस्थामा आबद्ध रहेछन् । उनी यतै क्यानबेरामै बस्दा रहेछन् । उनले नेपालबाट क्यानबेरा आएका आमाबुवा, दाजुभाइ, दिदीबहिनीबीचमा भेटघाट र चिनजान होस् भन्ने उद्देश्यले यस किसिमको कार्यक्रम पहिलोपटक गरिएको बताए ।

उनको सम्बोधनपछि पिकनिकमा सहयोग गर्ने विभिन्न संस्थाहरूलाई कदरपत्र प्रदान गरियो ।

मलाई लाग्यो, कार्यक्रममा एकजना अभिभावक छुटे । अस्ट्रेलियाका लागि नेपाली राजदूतको उपस्थिति एक अभिभावकका रूपमा हुनुपर्थ्यो । दूतावास क्यानबेरामै भएकाले उनको उपस्थितिले उपस्थित सबै अभिभावकहरूलाई ठूलो भर हुन्थ्यो ।

चिसो मौसम । खुला पार्क र तालको किनार । त्यसैले फर्किने हतारो हुन थाल्यो । विस्तारै सबै फर्किन थाले, हामीजस्तै । 

०००

दुई दिनअघि जिनेन्डेरा तालछेउमा राखिएको बेन्चमा ढाकाटोपी लगाएर बसिरहेका थिए, आरपी रेग्मी । 

ढाकाटोपीले तान्यो । नमस्कार गर्‍यौँ । अनि, गफिन थाल्यौँ । चितवनका उनी पिकनिकमा थिए रे !

उनीसँग कुरा गर्दा उनले यता कसरी रमाउने भनेर बताए । बितेको लामो समयदेखि उनी क्यानबेरामै रहेछन् ।

यतै रमाउनुपर्छ भन्दै रमाएका छन् । उनीसँगै उनको परिवार पनि यतै रमाएका छन् । यहाँ बसुन्जेल म पनि यसरी नै रमाउनुपर्ला भन्ने सोचिरहेको छु ।
 

NIBLNIBL
प्रकाशित मिति: शनिबार, जेठ १९, २०८१  १०:३३
worldlinkworldlink
प्रतिक्रिया दिनुहोस्
NTCNTC
Nepal Life Insurance banner adNepal Life Insurance banner ad
Ncell Side Bar LatestNcell Side Bar Latest
Everest BankEverest Bank
Bhatbhateni IslandBhatbhateni Island
Shivam Cement DetailShivam Cement Detail
सम्पादकीय
Hamro patroHamro patro