बाह्रखरी
Ncell inner sticky
साहित्य र कला प्रतिक्रिया दिनुहोस्
Jagadamba Group
Jagadamba Group
कथा  यौटा आकांक्षाको अन्त्य 
KNP nepal
KNP nepal
बाह्रखरी - शनिबार, वैशाख २५, २०७८
Laxmi Bank
Laxmi Bank

परशु प्रधान 


सपनामा उसले तिनै झन्डाहरू देख्यो । ती विभिन्न रङ र आकारका झन्डाहरू थिए । ती थुप्रै झन्डाहरूका बीच ऊ स्वयम् पनि यौटा झन्डा भएको थियो । उसलाई आफ्नो झन्डामा केही ताराहरू बलेको अनुभव भएको थियो । तर, सपना सिद्धिएको थियो र उठ्ता ऊ यौटा डेराको सुकुलमाथि थियो । बाहिरबाट आएको घामको किरणले उसलाई ब्युँझाउने कोसिस गरे । तर पनि ऊ पूर्ण रूपले ब्युँझन सकेको थिएन । केही हुनु र नुहुनुका अर्थपूर्ण र अर्थहीन स्वरहरूको बीचमा ऊ अल्मलिएको थियो ।

हिजोको दिन यस्तो उत्साहहीन र निरर्थक दिन थियो, जसमा ऊ अर्थात् रमेशकाजी ब्युँझन चाहँदैनथ्यो । तर, ऊ ब्युँझ्यो र ब्युँझनुको पहिलो इच्छा चियामा जागृत भयो । तर, चिया खाने रेस्टुरेन्ट अलिकति टाढा थियो । एक कप चियाका लागि त्यहाँसम्म जान उसको मनले मानेन ।

Duber nepal

Agani Group

हिजोको दिन थियो, चिया नै चियाले उसको सारा पेट भरिएको थियो । जुन अफिसमा जाउ चिया, जुन साथीकहाँ जाउ चिया । चियासित मानवीय सम्बन्ध यति गाँसिदो रहेछ र यो सहरी सभ्यताको फेसन नै बनेको रहेछ । यसैले मुखमा अमिलो पानी आउञ्जेल उसले कसैको चियालाई पनि नाई भन्न सकेन । ऊ चिया खाएर दिनभरिजसो नै सडकमा हिँडिरह्यो ।

रमेशकाजीको हिँडाइको कुनै उद्देश्य थिएन । सहरका सडकहरूको लम्बाइ नाप्न सायद ऊ गाउँबाट आएको थियो र हिजो जति निराश ऊ कहिल्यै पनि भएको थिएन । ५/५ वर्ष जेलमा बस्दा पनि रमेशकाजी यति निराश र हतास भएको थिएन । पुलिसको लाठी र बुटको प्रहारले शरीरभरि नीलडाम भएर पनि ऊ आत्तिएको थिएन । शिवजीले विष पचाएझैँ सारा मुक्का, घुस्सा र लाठीलाई उसले पचाएको थियो । जेलमा बस्दा बूढी आमाको अनुहारले उसलाई सधैँ सोधिरहन्थ्यो– तँलाई सहिद होलास् भनेर हामीले जन्माएको होइन रमेश । यस बुढेसकालमा छोराले पढ्ला र ठूलो मान्छे होला भन्ने सोचेर हामीले काठमाडौं पठाएका थियौँ । तैँले भने हामी सबैलाई धोका दिइस् ।

अझ उसलाई राजकाज अपराधमा ५/५ वर्षको जेलको सजाय दिएपछि त्यही शोकले पिताको मृत्यु भएको र मृत्युपछि पनि पुलिसले लास राम्ररी जलाउनसमेत नदिएको दुःखदायी समाचार सुनेर पनि ऊ हिजोको जस्तो निराशचाहिँ भएको थिएन । त्यस समय रमेशको जीवनमा यौटा आकांक्षा थियो, यौटा उत्साह र केही गरौँ भन्ने दह्रो विश्वास थियो ।

साथीहरू ठूल्ठूला अधिकृतहरू भइसकेका थिए । साथीहरू ठूल्ठूला महलका मालिक भइसकेका थिए । साथीभाइका छोराछोरीहरू दार्जिलिङ र नैनितालका राम्रा र स्तरीय स्कुलहरूमा पढ्न लागिसकेका थिए । तर, रमेशचाहिँ सधैँ बेडिङ कसेर यो जेल र ऊ जेल चहारिरहेको थियो । यौटा ‘एम्बिसन्’को खोजीमा भौँतारिरहेको थियो ।

त्यो एम्बिसन्को, त्यो महान् आकांक्षाको सायद अन्त्य भएको थियो । सपनाका पहाडहरू प्रायः भत्केका थिए । रमेशकाजीले चाहेको व्यवस्था आइसकेको थियो । उसले रोपेको सपनाका बिरुवाहरू फुलिसकेका थिए । तर पनि उसको मन भने ऐना झैँ हिजो चकनाचुर हुने गरी फुटेको थियो ।

एक मन उसलाई लागेको थियो– आफ्नै गाउँको मन्त्रीलाई पेस्तोलको गोली हानेर सधैँका लागि उडाइदिऊँ । त्यति नसके दुई–चार मुड्की हानुँ र देश छाडेर भागुँ । तर, ती केही गर्न उसले सकेको थिएन । बाटोमा हिँड्दा सारा गाडीका सिसाहरू ढुंगा हानेर फुटाइदिऊँजस्तो उसलाई लाग्यो । सारा ठूला महलहरूमा आगो लगाएर खरानी बनाइदिऊँ भन्ने लाग्यो । बाटाका विशालकाय पुलहरू एक मिनेटमा तोडिदिऊँजस्तो भन्ने लाग्यो । तर, गाडीहरू हिँडिरहेका थिए, भवनहरू खडा नै थिए, जिन्दाबाद र मुर्दावादका जुुलुसहरू आइरहेका थिए र सहरको कुनै भट्टीमा पसेर एक पेग लोकल रक्सी र छोयला खानेसम्म पैसा नभएर मनका सारा हरियालीहरूलाई आगो लगाएर उसले भन्नु परेको थियो– एक कप रातो चिया ।

त्यो एक कप रातो चिया पनि अहिले रमेशको भाग्यमा थिएन । अनि, यस सहरमा अरू कति धेरै दिन बस्नुपर्ने हो ? कुनै टुंगो थिएन । किन–किन गाउँ जाने उसलाई मन थिएन । गाउँ जानुको अर्थ तितेपातीका झ्याङहरूबीच हिँड्नुहुन्थ्यो, जो उसलाई मन पर्दैन । गाउँ पुग्नासाथ आमाको ‘केटी हेरिसकेको छु, यसपालि त जसरी पनि बिहे गर्नुपर्छ, म नातिको मुख हेरेर मात्र मर्छु’ भन्ने धेरै लामो र विरक्तलाग्दो गुनासो हुन्थ्यो, जो किन–किन उसलाई मन पर्दैन ।

अझ त्यसभन्दा पनि पर गाउँमा निर्वाचनताका दिएका सारा वचनहरूले अहिले तेजिलो हतियार भएर उसको मुटुलाई भित्रसम्म छुन्थे । ऊ र गाउँको मन्त्रीले दिएका सारा विश्वास र आश्वासनहरू बालुवाका घर भएका थिए । जसलाई गाउँका सारा जनताले भत्काइदिएका थिए । त्यस भग्नावशेषका सारा कणहरूले उसको खिल्ली उडाइरहेका थिए । त्यहाँका ढुंगा, रुख र पातले सोध्ने, स्पष्टीकरण लिने थिए– तिम्रो खोक्रा आश्वासनले हाम्रो ज्यान जाने भयो । हामी नबाँच्ने भयौँ ।

मन्त्रालयमा मन्त्रीसँग भेट गर्न नपाएपछि रमेश मन्त्री क्वाटरमा हान्निएर पुगेको थियो । अफिसमा मन्त्रीभन्दा माथि पीएहरू थिए, जसले उसको कामको चिटसमेत भित्र पुर्याएका थिएनन् । उसको मन्त्रीसँग भेट्ने के काम छ भनी सबैले हायल–कायल पारेका थिए । उसले भनेको थियो– मन्त्री मेरा आफ्नै गाउँले दाइ हुन् । हामीहरू यौटै झन्डामुनि बसेर काम गरेका ।

तर, ती केही सुन्न तयार थिएनन् । ठूला–ठूला उद्योगपति र साहुहरूसँग लेनदेन र कमिसनकै कुरा गर्दा तिनलाई फुर्सद थिएन । बीच–बीचमा नारी स्वरहरूसँग अनावश्यक कुरा गरेर फोन बिजी गर्नमा ती व्यस्त थिए । रमेशकाजीलाई समयको प्रवाह फर्केको छ भन्ने लागेको थियो ।

तर, अनुहार मात्र फर्केको थियो, स्थिति र प्रसंग हिजो–अस्तिको भन्दा केही फरक थिएन । अझ खराब थियो !

मन्त्रीज्यू धेरै मानिसहरूको लस्कर लिएर आइपुग्नुभयो । रमेशले विनयपूर्वक हात जोड्यो । मन्त्रीज्यूले चिनेजस्तो पनि गर्नुभयो, नचिनेजस्तो पनि गर्नुभयो ।

‘म हजुर त्रिवेणीबाट’ उसले स्वर निकालेको थियो । ‘म हजुरको गाउँबाट’ उसले फेरि स्वर निकालेको थियो । तर, त्यो स्वर कहीँकतै हराएको थियो र मन्त्री बस्ने घर एउटा सानु मेलामा परिणत भएको थियो । कसैलाई ठेक्का चाहिएको थियो, कसैलाई लाइसेन्स चाहिएको थियो । कोही जागिरका लागि त्यहाँ पुगेका थिए भने कोही विदेश जानका लागि । विशालकाय शरीरका मान्छेहरू भित्र जान्थे र बाहिर आउँथे । रमेशकाजी पर्खिरह्यो, रात नपरून्जेल पर्खिरह्यो । उसको पर्खाइमा एउटा विश्वास थियो, यौटा आस्था थियो ।

मन्त्रीको कोठामा पुग्दा रमेशकाजीको मुटु ढुक्क फुलेर आएको थियो । किनभने, उसको गाउँको दाइ अहिले देशको मन्त्री बन्न पुगेको थियो । योभन्दा खुसी र गौरवको विषय अरू के हुनसक्छ ! योभन्दा राम्रो दिन उसका लागि के हुनसक्छ ?

भित्र पस्दा मन्त्रीज्यू यौटा नक्सा हेरिरहनुभएको थियो । यौटा इन्जिनियर कर्मचारी मन्त्रीज्यूलाई हात जोडेर ब्रिफिङ गरिरहेको थियो, “मन्त्रीज्यू ! यो बाटो यसरी घुमेर सडकमा निस्कन्छ । अनि, यस घरको उत्तरबाट बाह्रै महिना हिमाल देख्न सकिन्छ । बिहानको टी टाइमदेखि डिनरसम्म यस बरन्डामा बसेर घामको आनन्द लिन सकिन्छ । यस घरमा भुइँमुनि पनि कोठाहरू राखिएका छन् । जहाँ खेलका सारा सामानहरू मौजुदा रहनेछन् ।”

मन्त्रीज्यू हेरिरहनुभएको थियो र बीच–बीचमा केही प्रश्नहरू पनि गरिरहनुभएको थियो, “यसको बैठक कोठा कस्तो हुन्छ नि ?”

“यसको बैठक कोठा युरोपियन स्टाइलको, डिनर कोठा चाइनिज स्टाइलको, बाथरुम फ्रेन्च स्टाइलको हुनेछ, मन्त्रीज्यू ! यसमा फेरि एक टनेल पनि हुनेछ, जसबाट सिधै डाउनटाउन पुग्न सकिनेछ ।”

“साहेबनीहरूका लागि शृंगार कोठाको व्यवस्था अलग्गै छ, मन्त्रीज्यू ! त्योचाहिँ मैले इटालियन डिजाइन गरेको छु । जसमा २४ सै घण्टा अत्तरको वासना आइरहनेछ मन्त्रीज्यू ।” इन्जिनियर कर्मचारीको बयान धेरै लामो थियो । रमेशकाजीलाई धैर्य लिनु आवश्यक थियो र ऊ बसिरह्यो पनि । त्यस घरको, बाटोको, बाथरुमको विवरण धेरै लामो र धेरै खर्चालु पनि थियो । रमेशकाजीले केही बुभ्mयो र केही बुझेन पनि । आखिरमा मन्त्रीज्यूले सोध्नुभयो, “तिमीलाई यो घरको डिजाइन कस्तो लाग्यो रमेश ! मैले बनेपाछेउमा यो घर बनाउन लागेको छु । त्यहाँ मैले एक सय रोपनी जग्गा लिएको छु ।”

रमेशलाई लागेको थियो– मन्त्रीज्यूले गाउँघरका कुराहरू सोध्नुहुनेछ । गाउँघरको भोक, शोक र अनिकालको कुराहरू सोध्नुहुनेछ । बाढीले डुबेको गाउँका बूढाबूढी र केटाकेटीहरूबारे सोध्नुहुनेछ । अनि, त्यो नक्सा उसको गाउँको कुनै अस्पताल अथवा कृषि केन्द्रको होला भन्ने उसले सोचेको थियो । तर, मन्त्रीज्यू आफ्नो नयाँ बन्ने घरको बारेमा सोधिरहनुभएको थियो । उसको आफ्नै गाउँको दाइजस्तो मन्त्री करोडौँ रुपैयाँको भव्य महल बनाउने कुरा सोचिरहनुभएको थियो । रमेशकाजीलाई भाउन्न छुट्लाजस्तो भयो । रमेशकाजी कुन बेला त्यहाँबाट निस्केर कसरी सडकमा आइसकेको थियो, ऊ स्वयम्लाई पनि थाहा भएन ।

(वरिष्ठ कथाकार परशु प्रधानको कथासंग्रह ‘उत्तराद्र्ध’का सम्पूर्ण कथाहरू धारावाहिक रूपमा हरेक शनिबार प्रकाशित गर्दै जानेछौँ ।)
 

Nepal Investment bank
Nepal Investment bank
शनिबार, वैशाख २५, २०७८ मा प्रकाशित
TATA Landing
TATA Landing
प्रतिक्रिया दिनुहोस्