site stats
बाह्रखरी :: Baahrakhari
ब्लग
Nabil BankNabil Bank
Sarbottam CementSarbottam Cement
एउटी नर्सको भोगाइका एक दशक

स्वास्थ्य जीवन हो । सम्पत्ति हो । अमूल्य सम्पत्ति ।

शरीरको कुनै अंग या प्रणालीले आफ्नो धर्म छाड्नेबित्तिकै जिन्दगीको गाडी हल्लिन थाल्छ । यस्तै गाडीको पाटपुर्जा ठीक पार्ने पेसामा  लागेको ११ वर्ष बितेछ । बिरामीहरू अस्पताल आएर उपचारपछि निको भएर जाँदा त्यो अनुहारमा देखिएको मीठो मुस्कान र ती थाकेका तीखा आँखामा देखिएको चमकले आत्मालाई सन्तुष्टि दिने कुरामा कुनै सन्देह नै छैन ।

अफसोस, सबै बिरामी निको भएर घर जान आएनन् । कोही अस्पताललाई ट्रान्जिट बनाएर स्वर्गको बाटो लाग्न आए । चाहेर हैन बाध्यताले । विडम्बना – उमेर पुगेर हैन, कालगतिले ।  

Prabhu Bank
Agni Group
NIC Asia

बितेका दिनहरूमा धेरैपटक यी आँखा रसाए । 

कहिले बिरामीले जिन्दगी फिर्ता पाउँदाको खुसीसँगै त कहिले गुमाउँदाको शोकसँगै । कहिले ती आमाको आँखामा देखिएको आशाको किरणसँगै त कहिले हार खाएर निधारको पसीना पुछ्दै बाबुले खोलेको शिरको टोपीसँगै । 

Global Ime bank

कहिले १ दशक बाँझोपनले विह्वल पारेर भर्खरै भरिएको त्यो न्यानो काखसँगै त कहिले भर्खरै १८ घन्टा प्रसव पीडाले थाकेर रित्तिएको काखसँगै ।  

कहिले फोनमा आफ्नो श्रीमतीसँग बोल्न पाएर खुसीले कामेको त्यो मधुरो स्वरसँगै त कहीले आँसु पुछ्दै कागजमा डी. एन. आर. सही गरेको त्यो हातसँगै ।

 र, कहिले धन्यवादरूपी मिठाइका पोकासँगै त कहीले दोषारोपणले भरिएका तथानाम गालीसँगै ।

समय बित्यो । काम गर्ने  ठाउँ फेरियो । अनुभूतिउस्तै, पीडाउस्तै, खुसीउस्तै ।  हाम्रो पेसामा, “इम्प्याथी इज द की” भनिन्छ ।

दिनभरको तीतोमीठो अनुभवलाई सर्लक्क जुत्तासँगै ढोकाबाहिर फुकालेर हँसिलो भएर आफ्नासँग प्रस्तुत हुनु कुनै ठुलो युद्ध जितेकोभन्दा कम हुँदैन ।    

अमेरिका निवासी ६३ वर्षकी आमा शय्यामा छिन् । मैले आईसीयुबाट भर्खरै डिटेल्ड रिपोर्ट लिएर फ्लोरमा भ  गरेको । सामान्य हिँडडुल गरेर आफ्नो दिनचर्या बिताइरहेकी उनीलाई एक्कासि सिजर आएछ । तत्काल ई. एम. एस. ले (इमर्जेन्सी मेडिकल सर्भीस) अस्पताल पुर्यायो ।

अस्पताल ल्याउँदा उनको मुटुको धड्कन बढेर १८० पुगेको रहेछ । कृत्रिम स्वास दिएर केही दिन भेन्टीलेटरमा राखेपछि अलिकति राम्रो भएर फ्लोरमा  सारियो ।

ठूलो मोटो शरीर, गलेको अनुहार, भित्र धसिएका आँखा । हातले इसारा गर्दै सुकेको मधुरो स्वरमा केही भन्न खोजेजस्तो लाग्यो ।

उनी बाई.प्याप  मसिनतिर आँखा तन्काउँदै थिइन् । कान नजिकै लगेँ “यो मास्क लगाइदेउ, म सुत्छु” भनेकी रै’छिन् ।

सुत्दा श्वास नरोकियोस् भनेर स्लिप याप्निया को बिरामीलाई यस्तो मेसिनमा राखिन्छ । मैले उनले भनेबमोजिम गरिदिएँ । नाकमा पोषणको लागि एन / जी ट्युब लगाइएको थियो ।

वास्तव मै लाग्छ यो विज्ञान चमत्कार नै हो ! श्वास रोकिँदा कृत्रिम श्वास दिइन्छ । रोकिएको मुटुलाई अनेक गरेर चलाइन्छ, त्यति नभएर काम नलाग्ने अंग झिकेर स्वस्थ अंग प्रत्यरोपण गरिन्छ ।

दन्त्यकथामा सुनिएका अद्भूत् चमत्कारहरू आँखा अगाडि भए झैँ लाग्छ । मानवले हत्या हिंसामात्र गरेको छैन, ज्यान पनि जोगाएको छ । यो युगमा पनि देउता र दानव उत्ति नै छन् ।

ती आमाले भनेअनुसार  बेडमा सुत्न सजिलो बनाएर कपडा ओढाइदिएँ । निधार उज्यालो देखियो I मुसुक्क हाँसिन् र मेरो हात समातिन् । यत्तिकैमा फोनको घन्टी बज्यो । उनकै श्रीमान्को फोन थियो । 

“हाउ ईज माई वाईफ ? आई वाज टोल्ड द्याट सी ह्याज बिन मुभ्ड फ्रम आईसीयु I” 

जवाफमा मैले आफ्नो ज्ञानले भ्याएसम्म विस्तृत जानकारी दिएँ । उनी ढुक्क भए । धेरैपटक धन्यबाद दिए ।  

चार दिनपछि काममा जाँदा मलाई फेरि तिनै आमा असाइन गरिएको थियो । दुवै हातहरू बेडको साइड रेलमा बाँधिएका थिए । आँखा खोल्दै, बन्द गर्दै गरिरहेकी थिइन् ।

बाई.प्याप मसीन टुट्-टुट्-टुट् कराइरहेको थियो । सोडिएम बढेर १६५ पुगेछ, रगतमा कार्बनडायोक्साइड को मात्रा बढेर ७४ पुगेको रहेछ । उनको हालत ४ दिनअघिको भन्दा धेरै नै फरक थियो । मैले नजिकै गएर उनको हात समातेँ ।

चिसा हातले सकेसम्म कस्सेर समात्न खोजिन् । त्यो कसाइमा उनको आक्रोश झल्किन्थ्यो । म विवश थिएँ । उनलाई त्यो बन्धनबाट मुक्त गर्न असमर्थ थिए ।

अक्सिजनको मास्कभित्रबाट केही भन्न खोजिरहेकी थिइन् । मलाई बुझ्ने इच्छा जाग्यो । उनलाई लगाईदिएको मास्क एकैछिनलाई खोलिदिएँ । 

उनले मुख खोल्नेबित्तिकै मेरो मुटु चिसो भयो । आफ्नो पेसाप्रति दिक्दार लागेर आयो । ग्लानि भयो । जिब्रो एउटै डल्लो भएको थियो ।

खस्रो ढुङ्गाजस्तो देखिन्थ्यो । बोली लठेप्रो भएको थियो । मैले केही बुझिन । राति डरलाग्दो सपना देखेर ब्युझिँदा, सुकेर स्वर निकाल्न गाह्रो हुँदाको छट्पटि मेरो आँखा अगाडि नाचिरहेको थियो ।

आत्माले भन्यो - उनी पानी मागिरहेकी छिन् । स्पञ्जमा थोरै पानी चोबेर उनको मुख भिजाइदिएँ । चराको बच्चाले जस्तो छिटोछिटो मुख खोलिन् ।

खासमा त्यसरी पानी दिन जोखिम हुन्छ । बिरामीले निल्न नसकेको खण्डमा फोक्सोतिर गई तत्काल मृत्यु हुनसक्छ ।

तर, मेरो त्यतातिर ध्यान नै गएन । मनलाई सुने । म उनलाई पानी निरन्तर खुवाइरहेको थिएँ । उनको मुख रसाइरहेको थियो, सँगसगै मेरा आँखा ।

मैले उनका हातहरू खोलिदिएँ । फेरि च्याप्प मेरो हात समातिन् । त्यसपटक त्यो अघिको आक्रोश पटक्कै थिएन ।

लाग्थ्यो उनले मलाई चिनिन् । मलाई विश्वास गरिन् । मेरो हात छाड्न चाहिनन् । उनको पतिको फेरि फोन आयो । धेरै नै अत्ताल्लिएको सुनिन्थ्यो ।

म नि:शब्द भएँ ! डाक्टरसँग कुरा गराइदिन्छु भनेर फोन राखेँ ।  भागवान तिमी धन्य छौ ! यो पेसामा मलाई पठाएर कसैको सहयोग गर्न लायक बनाएकोमा म धेरै नै आभारी छु । 

आज छुट्टी छ । बिहान सहकर्मी साथीले म्यासेज गर्यो - उनले विश्राम लिइछन् । मेरो कानमा उनकै पतिका प्रश्नहरू गुञ्जिरहे । म टोलाइरहेँ………. !


 

NIBLNIBL
प्रकाशित मिति: बुधबार, माघ २५, २०७९  १६:४८
Sipradi LandingSipradi Landing
worldlinkworldlink
प्रतिक्रिया दिनुहोस्
Dish homeDish home
Ncell Side Bar LatestNcell Side Bar Latest
Bhatbhateni IslandBhatbhateni Island
cg detailcg detail
Kumari BankKumari Bank
Shivam Cement DetailShivam Cement Detail
Maruti cementMaruti cement