site stats
बाह्रखरी :: Baahrakhari
ब्लग
Nabil BankNabil Bank
Sarbottam CementSarbottam Cement
अनि उत्तरपुस्तिकामै गुरुआमासँग बिलौना गरेँ...

म मेरी गुरुआमालाई सँधै सम्झन्छु । होँचो कदकी, रातो टिका र थोरै सिन्दुर, हल्का मेकअप, हलुका रंगको सारी । मिस कमै हाँस्नु हुन्थ्यो र प्रायः गम्भीर मुद्रामा चिउँडोमा हात राखेर हामीलाई नियाल्नु हुन्थ्यो । यो चित्र मैले उहाँलाई सम्झेर कोरेको हुँ । किन सम्झन्छु त म उहाँलाई ? आज गुरुपूर्णिमाका दिन खुलासा गर्दैछु ।

विसं २०३५ साल, शान्ति विद्या गृह, लैनचौर। मेरो सात कक्षाको अन्तिम परीक्षा । विषय - सामाजिक शिक्षा ।

म पढाइमा त्यति कमजोर थिइन । सामाजिक शिक्षामा पनि ठीकै थिएँ । तर, पहिलो प्रश्नको उत्तर आएन । दोस्रो सकिहालौँ भनेको त्यसको पनि आएन । प्रश्नपत्र सानो हुन्थे, पुछारसम्म हेरेँ । कुनै पनि प्रश्नको उत्तर आएन । पटक पटक प्रश्न पढेँ, कोसिस गरेँ, सकिन। अगाडिपछाडि साथीहरू पाना भरी लेख्दैथिए । मेरो उत्तरपुस्तिकामा भने नामबाहेक एक अक्षर कोरिएको थिएन सफा थियो। अत्तालिएँ। फेल हुने निश्चित भयो। मनमा अनेक कुरा खेल्न थाले । अब साथीहरू आठमा पुग्ने र म सातमै हुने भएँ। पीडा, डाहा, छटपट । शून्य । के गर्ने ?

Prabhu Bank
Agni Group
NIC Asia

घरबाट सगुन थमाएर पठाएकी आमालाई सम्झेँ । रुनै मन लाग्यो । अनि सबै माया गर्ने आफन्त सम्झेँ । आफूलाई सम्हालेँ । साथीको सार्ने वा सोध्ने बानी छैन । सोधेपनि कुनै तथ्य हो तर सोधी सोधी पुस्तिका नै त कसरी भर्ने !

खाली कागज बुझाएर हिँड्ने पनि आँट आएन । किनभने त्यसरी बुझाउनु आत्मसमर्पण हो, सातमै रहने । मनमनै शुभचिन्तकसँग माफी मागेँ, मनमनै आमालाई आइन्दा राम्रो गर्ने वचन दिएँ । अझै एक घन्टा बाँकी रहेको घन्टी बज्यो । परिक्षा सुपरभाइजर घरी घरी नजिक आउँथे । म झनै आत्तिन्थेँ । सायद उनलाई मेसो भयो होला- राजेशले सकेन ।

Global Ime bank

समय घर्किंदै गयो। सोचेँ खाली कापी बुझाउनुभन्दा त्यसैमा सामाजिक शिक्षाकी शिक्षिकासँग माफी माग्छु । भटाभट बिलौना लेख्न थालेँ यही दुई घन्टा लामो तनावपूर्ण पल । के लेखेँ सबै याद त छैन तर पुछारमा थपेँ - 'म कमजोर होइन तर यी प्रश्नको उत्तर अहिले आएन, मलाई माफ गरेर पास गराइदिनुस् बिन्ती छ’। गुरुआमालाई वचन पनि दिएँ - ‘आइन्दा यसो हुँदैन, म सुध्रिन्छु’ भनेर। एउटा पेज लगभग भरेँ होला। कपी बुझाएँ। अन्य सबै विषय राम्रै गरेँ।

दिनहरू तनावपूर्ण बिते। तर, मानसिकरूपमा म सातकै लागी तयार भएँ । यसरी परीक्षा बिग्रिएको कसैलाई भन्न सकिन ।

परीक्षालगत्तै जाडोको बिदा सुरु भयो। हरेक वर्ष झैं गाउँ गएँ - नवलपरासी । टेलिफोन सञ्चार माध्यम केही थिएन । हरेक वर्ष हालखबरसहित परीक्षाको नतिजा चिठीमार्फत मामा घरका बाजेले पठाउँथे काठमाडौंबाट। यसपाली चिठी आएन । फर्किने समय भइसके पनि चिठी आएन । किन आएन ?  फेल भएको समाचारको लागि पनि व्यग्रता थियो ममा । कता कता मनको कुनामा आस पनि थियो 'के-कसो भएर पास भइहाल्छु कि न' भनेर । तर पनि मेरो तयारी भने फेल हुने नै थियो ।

ठूली दिदी आइपुगिन् काठमाडौंबाट । समाचार पक्कै ल्याइन् । म नजिकै परिन । सबैको पर्खाइ मेरै नतिजामा केन्द्रित थियो । म भान्साको ढोकाबाट डरैडरले चिहाइरहेँ ।

एकछिनमा आमाले डाकिन् । झनै डर भयो । आमाले सुरूमा मलाई हजुरआमालाई ढोग्न अह्राइन् अनि बुबालाई अनि आफूलाई । हरेक वर्ष झैँ सबैलाई गुलियो बाँडिन् । म अताल्लिएँ, डराएँ । दिदीलाई सोधेँ, फेरि सोधेँ, नजिस्कन भने, कसम ख्वाएँ पटकपटक । दिदी छक्क परिन् । अनि म रोएँ । घोप्टो परेँ । गुरुआमाको मुहारबाहेक केही देखिएन ।

‘धन्यवाद, गुरुआमा, मलाई बुझ्यौ, विश्वास गर्‍यौँ । म तिमीलाई बदलामा सफल भएर देखाउँछु’ भने । आज ४५ वर्षपछि पनि जीवनको उतारचढाव, सफलताअसफलता, पल पल सम्झनामा रहेकी छिन् मेरी शान्ति मिस । नमन ।


 

NIBLNIBL
प्रकाशित मिति: सोमबार, असार १८, २०८०  १५:३०
Sipradi LandingSipradi Landing
worldlinkworldlink
प्रतिक्रिया दिनुहोस्
Dish homeDish home
Ncell Side Bar LatestNcell Side Bar Latest
Bhatbhateni IslandBhatbhateni Island
cg detailcg detail
Kumari BankKumari Bank
Shivam Cement DetailShivam Cement Detail
Maruti cementMaruti cement
सम्पादकीय