site stats
बाह्रखरी :: Baahrakhari
कला
Global Ime bankGlobal Ime bank
के हो दयाहाङले भन्न सक्तिनँ तर सिकेर आएको छु, गर्न सक्छु भनेको ?
दयाहाङ राई । फाइल तस्बिर ।

काठमाडौं । अभिनेता दयाहाङ राईले केही दिनअगाडि बाह्रखरीसँगको कुराकानीमा भनेका थिए– यो जानरा (सोसल ड्रामा)का सिनेमा र यस्ता पात्रमा कसरी काम गर्ने त्यसमा मैले छर्लंगै देखेर आएको छु । यसरी गर्ने भनेर त म भन्न सक्तिनँ होला, पढाउनुपर्‍यो भने जान्दिनँ होला, तर काम गर्नचाहिँ सक्छु । कसैलाई पढाउनुपर्‍यो भने यो यो प्रोसेस भनेर भन्न सक्तिनँ, तर काम गर्न सक्छु ।

दयाहाङ अक्सर कसैलाई देखेको वा अब्जरभेसन (अवलोकन) गरेको आधारमा चरित्रमा ढल्थे । सतही अब्जरभेसनले मात्र नपुग्ने भए आफैँले केही दिन त्यो जीवन भोग्ने प्रयास गर्थे । उनी मात्रै होइन, प्रायः अभिनेताले चरित्रमा रूपान्तरण हुन गर्ने प्रक्रिया यही नै हो । यसै गर्थे । गरिरहेका छन् ।

तर, दयाहाङले चलचित्र ‘गाउँ आएको बाटो’मा नयाँ तरिकारले चरित्र खोज्ने प्रयास गरे । त्यो निर्देशक नवीन सुब्बाको आइडिया थियो । भलै, उनले अन्त कतै भइसकेको अभ्यास यहाँ पनि प्राक्टिसमा ल्याउने प्रयास गरेका थिए ।

नवीनले दयासहित कलाकारहरूलाई टेक्स्ट एनलाइसिस मेथोडबाट क्यारेक्टर खोज्न भने । त्यो नेपाली सिनेमामा पहिलोपटक भएको नवीनको दाबी छ ।

टेक्स्ट एनलाइसिस मेथोड भनेको स्क्रिप्टभित्रै चरित्र खोज्ने हो । स्क्रिप्टभित्रकै इन्स्ट्रक्सनानुसार चरित्र निर्माण गर्ने हो । अभिनय इन्टरेक्टिभ र एक्टरेक्टिभ हुन्छ । एक्टरेक्टिभ भनेको व्यक्ति कसरी हिँड्छ, कस्तो देखिन्छ र उसको हाउभाउ कस्तो छ भन्ने हो । इन्टरेक्टिभ भनेको उसको मनोविज्ञान र मानसिकता कस्तो छ भन्ने हो । उसको विश्वास, पद्धति र विश्व दृष्टिकोण टेक्स्ट (स्क्रिप्ट)ले निर्धारण गर्छ ।

नेपालमा स्क्रिप्टभित्र होइन, स्क्रिप्टबाहिर रहेर अभिनय गर्ने चलन छ । अब्जरभेसन गर्न जाने र चरित्र निर्माण गर्ने भन्ने छ । तर, यो मेथोडले स्क्रिप्टभित्रबाट चरित्र निर्माण गर, बाहिर बहकिने काम नगर भन्छ । यही नै दयाहाङले नवीनसँग वर्कसपमा बस्दा सिके ।

स्क्रिप्टभित्र थुप्रै डटहरू हुन्छन् । यो मेथोडले त्यही डटको कनेक्सनबाट चरित्र निर्माण गर्नुपर्छ भन्छ । डटको कनेक्सनबाट त्यसभित्र आर्ट खोज भन्छ । डटभित्रैबाट कलर डिजाइन गर भन्छ । 

यो मेथोडले कलाकारले स्क्रिप्ट पढेर निर्देशकलाई मैले यो बुझेँ, यो पाएँ, त्यसैले यस्तो गर्छु वा गरेँ भन्न पाइँदैन भन्छ ।  यो मेथोड दयाहाङले आफ्नो अभिनय करिअरमा पहिलोपटक प्रयोग गरेका छन् । जबकि, उनका थुप्रै सिनेमाले विश्वका प्रतिष्ठित इन्टरनेसनल फिल्म फेस्टिभलको फन्को लगाइसकेका छन् । त्यसैले दयाहाङले यो चलचित्रमा मेरो फरक अनुभव रह्यो र अब यही जानराका सिनेमा र चरित्रमा ‘गाउँ आएको बाटो’बाट सिकेको कुरा गर्छु भनेका हुन् ।

थिएटरको स्कुलिङबाट आएका दयाहाङमा एउटै मुडमा अभिनय गर्ने अभ्यास थियो । जसका कारण को–एक्टरको मुड र क्यामेराको टाइमिङ नमिल्दा रियाक्ट गर्दा सहज देखिँदैन थियो । रेस्पोन्स खोज्ने र दिने सन्दर्भमा एकैखालको आदत आफ्ना सिनेमामा देखिएको उनले थाहा पाए ।

नाटकमा एउटै इमोसनमा लामो सिनमा अभिनय गरेका दयाहाङले चलचित्रमा पनि त्यही गरे । उनी मात्र होइन, नाटकबाट आएका कलाकारले अहिले पनि त्यही नै गरिरहेका छन् । त्यसैले टिप्पणी गर्ने गरिएको छ– नेपाली चलचित्र र नाटकको अभिनयमा फरक छैन ।

नाटकमा एउटै इमोसनमा एउटा सिन सकिन्छ । सिनेमामा एउटा सिनमा एकपटक कट् गरेपछि इमोसन होल्ड गर्नुपर्छ । होल्ड भएको इमोसन थुप्रै समय वा दिनपछि फेरि ब्याक ल्याएर काम गर्नुपर्छ । यही हो, दयाहाङले मैले छर्लंगै देखेर आएको छु, अरूलाई पढाउन त सक्तिनँ होला, तर म मेरा आउँदा चलचित्र र चरित्रमा लागु गर्न सक्छु भनेको ।

प्रकाशित मिति: आइतबार, जेठ १३, २०८१  १४:४०
worldlinkworldlink
प्रतिक्रिया दिनुहोस्
MPG Admark South Asian UniversityMPG Admark South Asian University
Nepal Life Insurance banner adNepal Life Insurance banner ad
Ncell Side Bar LatestNcell Side Bar Latest
Bhatbhateni IslandBhatbhateni Island
सम्पादकीय
Hamro patroHamro patro