बाह्रखरी
sticky  ncell
British college
British college
ब्लग प्रतिक्रिया दिनुहोस्
Jagadamba Group
Jagadamba Group
ब्लग निरीह बन्दै मानिस !   मंजु निरौला 
NMB Bank
NMB Bank
बाह्रखरी - आईतबार, कात्तिक ३०, २०७७
Laxmi Bank
Laxmi Bank

ठ्याक्कै एक सय वर्षअघि सन् १९१८ मा सुरु भएको ‘स्प्यानिस फ्लु’ले त्यही सालको फेब्रुअरीदेखि अप्रिल १९२० सम्ममा विश्वका करिब ५० करोड मानिसलाई संक्रमित तुल्याएको इतिहासमा उल्लेख छ । त्यसबेला करिब १० करोडदेखि साढे ११ करोड मानिसहरूको ज्यान त्यस महामारीले लिएको थियो । 

अर्को महामारी ‘स्वाइन फ्लु’ले सन् जनवरी २००९ देखि अगस्ट २०१० सम्म एक वर्ष आतंक मच्चाएको थियो । यस रोगलाई युरेसियन पिग फ्लु भाइरस पनि भन्ने गरिन्छ ।  

विश्व स्वास्थ्य संगठनका अनुसार विभिन्न किसिमका फ्लुका कारण बर्सेनि करिब २ लाख ५० हजारदेखि ५ लाखसम्म मानिसहरुको मृत्यु हुनेगरेको छ । साधारण फ्लुको प्रकोप पनि कम डरलाग्दो छैन । त्यसैले अमेरिकामा सेप्टेम्बर महिनादेखि नै ‘फ्लु सट’ लगाउनेहरुको तँछाडमछाड नै हुनेगर्छ ।  

Global bank

Agani Group

बालबालिका अनि वृद्धवृद्धाले, विशेषतः मधुमेह रोगले सताएकाहरुले, मौसमी रुघाखोकीविरुद्ध ‘फ्लु सट’ (खोप) लिनै पर्छ । मलाई पनि मधुमेह भएका कारण विगत दस वर्षदेखि नियमितरूपमा ‘फ्लु सट’ लिइरहेकी छु । 

करिब २७ वर्ष भयो म अमेरिकाको रैथाने भएको । स्वास्थ्यसम्बन्धी क्रियाकलापमा यहाँका सबै नागरिकहरु सचेत, जागरुक भए पनि अत्यधिकरूपमा व्यक्तिगत स्वतन्त्रताको उपयोग गर्न पाउने भएकोले नै पनि होला कोरोना भाइरसको महामारीमा नराम्रोसँग जेलिएका छन् । दुनियाँभर फैलिएको यो ज्यानमारा रोगले मानव सभ्यतालाई नै चुनौती दिएको अनुभव हुन्छ ! 

sarbottam cement

यस महामारीले सामाजिक प्राणी मानवलाई हुनुसम्मको सकस दिएको छ ।  सामाजिक दूरी, एकलकाँटे जीवन, बाहिरको संसारबाट वञ्चित, हरपल मास्कको प्रयोग, सिकिस्त बिरामी परेमा अस्पताल सेवा दुर्लभ अनि कथम्कदाचित् मरियो भने मलामी पाउनै मुस्किल ! यसरी हेर्दा लाग्छ, आज मानिस अत्यन्तै निरीह हुनपुगेको छ । 

मानिस विवश भएको छ यो रोगको भयावह स्थितिले । विज्ञान अहिलेसम्म झुकेको छ कोरोनाको अघिल्तिर । विश्व तापक्रम वृद्धि (ग्लोबल वार्मिङ) को चपेटामा परेको संसारलाई प्राकृतिक प्रकोपहरुले पनि उत्तिकै सताएका छन् । 

अब त यस्तो लाग्छ, मानिसले कोरोना भाइरससँगै बाँच्न सिक्नु पर्छ ! कारण, मानव सभ्यता बदलिएको छ, जीवनशैलीमा उतारचढाव आएको छ । वास्तवमा यतिबेला मानव लाचार भएको छ !

नेपालमा लकडाउन सुरु हुँदा म काठमाडौंमै थिएँ । मार्च महिनाको दोस्रो साता लकडाउन सुरू भएको थियो । मेरो अमेरिका वापसीको समय आउन अझै दुई महिना बाँकी नै थियो । घरमा एक्लै थिएँ । 

सुरुमा, केही समय त हो यो भाइरस निमिट्यान्न भै हाल्छ नि भन्नेमा सबै विश्वस्त थिए । तर, नेपालमै पनि संक्रमणको गति तीव्र हुँदै गयो । फैलिँदै गयो । र, त्यससँगै लकडाउन पनि लम्मिदै गयो । विदेशबाट नेपाल आएकाहरु धमाधम चार्टर विमानमार्फत फर्किन थाले । 

त्यसबेला अमेरिकामा दुईवटा राज्य टेक्सास र इलिनोईको सिकागोमा मात्र विमान अवतरण गर्न दिइन्थ्यो । म परेँ वासिङटन डीसी निवासी । कोरोनाको यस्तो महामारीमा टेक्सास वा सिकागोमा ओर्लेर फेरि अर्को जहाज समातेर वासिङटन जानुपर्दा हुने सास्तीका कारण म सिधै वासिङटन जाने चार्टर विमानको प्रतीक्षामा थिएँ ।  

लकडाउनकै बेला मेरो साबिक फिर्ती उडानको म्याद गुज्रिसकेको थियो ।  अचानक टर्कीस एयरलाइन्सले काठमाडौंबाट कतारको दोहा हुँदै वासिङटन जाने चार्टर उडानको घोषणा ग¥यो । त्यही उडानबाट जुलाई २०, २०२० का दिन म वासिङटनको डलेस विमानस्थलमा अवतरण गरेँ ।  

यसपल्टको हवाईयात्रा मेरा लागि त्रासयुक्त रह्यो । मनभरि शंकाउपशंकाको मुस्लो बोक्दै विमान चढियो । सम्पूर्ण विमान यात्रुहरुले खचाखच भरिएको, सबैको मुखमा मास्क, सबैका आँखामा आशंकाको बादल, सेतो पीपीई लगाएका विमान कर्मचारी, चिसो पेय अनि चिसो खाना हवाइयात्राको यो अनुभव नौलो थियो । 

यति लामो यात्रामा कतै कोरोनाको संक्रमण त हुने होइन भन्ने डर मनमा उत्तिक्कै थियो । त्यसबेला पीसीआर टेस्टको प्रमाणपत्र देखाउनुपर्ने नियम थिएन । त्यसले गर्दा पनि आशंका प्रबल थियो ।  

डलेस विमानस्थलबाट म सिधै आफ्नो घरनजिकै रहेको म्यारियट होटेलमा गएर दस दिनसम्म आफ्नै खर्चमा क्वारनटाइनमा बसेँ ।  त्यसपछि घर आएँ । पीसीआर टेस्ट गराएँ ।  दुई सातापछि नतिजा आयो – नेगेटिभ । 
आनन्दातिरेकको अनुभूतिका साथै मन ढुक्क भयो । छ महिनासम्म नेपालमा बसेको हुनाले मेरा केही मेडिकल चेकअपहरु थाती थिए जुन एकपछि अर्को गर्दै गराएँ । 

अहिले क्लिनिकहरुमा धेरै नै सतर्कता अपनाइँदो रहेछ । एकपल्टमा दुईतीन जनामात्र बिरामी हेर्ने, मुखमा मास्क लगाएको हुनैपर्ने अनि त्यहाँ राखिएको स्यानिटाइजर लगाउनैपर्ने । 

अमेरिका आएपछि मैले आफ्ना सामान्य नियमित कार्यहरुलाई संकुचित बनाएँ । समयअनुसार जीवनशैली पनि बदलिनुपर्ने रहेछ । किनमेल     (ग्रोसरी) का लागि सातामा एक दिन छुट्याएँ । पुस्तकालय, सिनियर सिटिजन क्रियाकलाप लकडाउनका कारण सबै बन्द थिए । सबैलाई बन्दाबन्दीले छोएको थियो । 

अमेरिकामा ज्येष्ठ नागरिकहरुको खुबै हेरचाह गरिन्छ । समय समयमा फलफूल, मास्क, स्यानिटाइजर, लन्चडिनरका प्याकेट आदि सबैको अपार्टमेन्टका ढोकाढोकामा राखिदिने गरिन्छ । काउन्टी प्रशासनसँगको समन्वयमा विभिन्न गैरनाफामूलक संस्थाहरुले यसरी यस्तो विकराल महामारीको अवस्थामा ज्येष्ठ नागरिकहरुलाई साताभरि खाना वितरण गर्ने रहेछन् । म यो कार्यलाई हामीप्रतिको दया नसम्झेर बरु सरकारले नागरिकहरुप्रति आफ्नो उत्तरदायित्व कसरी पालन गर्दारहेछन् भन्ने कुराको प्रमाणका रुपमा लिन्छु । 

अमेरिकामा आकस्मिक बिरामी पर्दा परिवारको साथ छैन भने पनि आत्तिनुपर्दैन । यहाँको आकस्मिक (बिरामी, आगलागी, डकैती, दुर्घटना, अपराध आदि) सेवा कति चुस्त छ भने ९११ डायल गरेपछि दस मिनेटभित्र एम्बुलेन्स आइपुग्छ । सिकिस्त बिरामीलाई तुरुन्त अस्पताल पु¥याउन सकिने भएको हुनाले जीवन बचाउने प्रयास पनि अक्सर सफल हुनेगर्छ । लाखौं मानिसहरु अहिले कोरोना संक्रमित छन् तापनि बिरामीको सेवामा ९११ सेवा चुस्त छ । दुरुस्त छ । त्यसैले त  जनताको पूर्ण आस्था यसले पाएको छ । 

अचेल, अमेरिकामा अधिकांश राज्यहरुमा केही प्रतिबन्धात्मक नियमहरुबाहेक लकडाउन अपेक्षाकृत खुकुलो छ । तथापि, गर्मीयाममा स्वतन्त्र जीवनयापन गरी मोजमस्ती गर्ने, समुद्रतटहरुमा गएर जलक्रीडामा मग्न हुने, डिजनीवल्र्ड घुम्ने, सिनेमा रेस्टुराँ जाने आदि क्रियाकलापमा कमी आएको मैले महसुस गरिरहेकी छु । 

समग्रमा, कोरोना कहरले अमेरिकीहरुको जीवनशैलीमा धेरै परिवर्तन आएको अनुभव हुन्छ । हुनत विश्वका सबै देशका नागरिकहरुको बारेमा पनि यही कुरा भन्न सकिन्छ तर अमेरिकाको कुरै भिन्नै छ । व्यक्तिगत स्वतन्त्रता अत्यधिक उपभोग गर्न संवैधानिक प्रावधान नै भएकाले त्यस्तो उपभोग गर्न नपाउँदा अमेरिकीहरु एकप्रकारको ‘झुँझलाहट’को स्थितिमा छन् भन्दा अतिरञ्जना नहोला । (मेरिल्यान्ड)
      

   
 

Nepal Investment bank
Nepal Investment bank
आईतबार, कात्तिक ३०, २०७७ मा प्रकाशित
TATA Landing
TATA Landing
प्रतिक्रिया दिनुहोस्